Sobota 14/02/2026
Kiedy: 12.12.2025–08.03.2026
Wernisaż: 12 grudnia 2025, godz. 19.00
Kuratorka: Natalia Cieślak
Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.
W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.
Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.
Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu. czytaj więcej
Wernisaż: 12 grudnia 2025, godz. 19.00
Kuratorka: Natalia Cieślak
Malarstwo Heleny Minginowicz dotyka m.in. tematu kobiecości, który analizowany jest przez pryzmat relacji z ciałem. Jej obrazy są niezwykle szczere, ukazują bohaterki w sytuacjach intymnych, zazwyczaj rozgrywających się w ukryciu, gdzie nie dosięga ich wzrok ciekawskich postronnych. Artystka problematyzuje zagadnienie rozdźwięku między ludzką fizycznością a ograniczeniami kulturowymi, jakie nakładane są na ciała poddawane nieustannej społecznej kontroli. W ujęciu Minginowicz poszukiwanie swojego miejsca w świecie wiąże się z wyjściem poza zewnętrzne uwarunkowania i próbą zagłębienia się we własne emocje i zrozumienia przeżywanych uczuć.
W swoich pracach artystka snuje także opowieści o poszukiwaniu miłości: zarówno tej duchowej, jak i fizycznej, wynikającej z próby zaspokojenia potrzeb ciała. Żongluje motywami kojarzącymi się z kiczowatymi obrazkami odzwierciedlającymi naiwne, dziecięce wyobrażenie o romantyzmie i zestawia je z elementami niosącymi w sobie spory ładunek napięcia, niepokoju i afektu. Tworzy w ten sposób przestrzeń refleksji nad niejednoznacznością ludzkich emocji. Kreuje świat niczym z baśni – nie zawsze piękny i pełen powabu, lecz taki, w którym mieszka także lęk, dyskomfort czy zakłopotanie. W tym intymnym uniwersum bohaterki Minginowicz gubią się w labiryncie własnych potrzeb, wrażeń i uczuć, by w końcu w sposób bezpośredni i bezpruderyjny doświadczyć swojego jestestwa.
Artystka maluje nie tylko obrazy sztalugowe, ale sięga także po podłoża nietrwałe, często uznawane za tandetne – papierowy ręcznik, chusteczki higieniczne, tworzywa sztuczne – które integruje ze swoimi subiektywnymi narracjami. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują kategorie nietrwałości i ulotności. Język wizualny jej prac, wywodzący się z estetyki postdigitalu i charakteryzujący się rozmytym konturem, efektem airbrusha oraz odniesieniami do kodów wizualnych Internetu i gifów, unaocznia płynność współczesnego doświadczenia w kontekście cyfrowej efemeryczności i szybkiej konsumpcji obrazów.
Helena Minginowicz – absolwentka Wydziału Architektury i Wzornictwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (2011). Finalistka najważniejszego polskiego konkursu malarskiego – Bielska Jesień (2023). Swoje prace prezentowała w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Shoreditch Modern Gallery, London (UK); The Eye Altering Gallery, Thessaloniki (GR); AA29 Project Room, Milan (IT); Priama Galerie, Paris (FR); Hesse Flatow, New York (USA) oraz Galerii Promocyjnej, galerii HOS, Galerii Lotna, Warszawa czy Galerii Bielskiej BWA, Bielsko Biała. Mieszka i pracuje w Poznaniu. czytaj więcej
Dramat | 133 min
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność. czytaj więcej
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność. czytaj więcej
Komediodramat | Muzyczny | 94 min
Trzydziestoletnia Cécile (w tej roli francuska piosenkarka Juliette Armanet) to ceniona szefowa kuchni, która stoi u progu spełnienia marzenia, jakim jest otwarcie własnej restauracji. Problemy zdrowotne ojca, Gérarda (François Rollin), zmuszają ją jednak do odłożenia planów i powrotu do rodzinnego miasteczka.
W tym miejscu czas płynie zupełnie inaczej niż w paryskiej metropolii, pozwalając jej przemyśleć życiowe wybory i zastanowić się nad tym, jak chciałaby, żeby wyglądała jej najbliższa przyszłość. Do Cécile wracają młodzieńcze wspomnienia, zwłaszcza gdy odnawia znajomość ze swoją dawną miłością Raphaëlem (Bastien Bouillon).
Debiut Francuzki Amélie Bonnin to oryginalne połączenie filmu muzycznego, kina kulinarnego z ciepłym, rodzinnym komediodramatem. Film jest rozwinięciem krótkiego metrażu z 2021 roku, za który Bonnin nagrodzona została Cezarem. „Przepis na szczęście” zapisał się w historii festiwalu w Cannes, gdyż po raz pierwszy film debiutującej reżyserki wybrano na otwarcie tej prestiżowej imprezy. czytaj więcej
W tym miejscu czas płynie zupełnie inaczej niż w paryskiej metropolii, pozwalając jej przemyśleć życiowe wybory i zastanowić się nad tym, jak chciałaby, żeby wyglądała jej najbliższa przyszłość. Do Cécile wracają młodzieńcze wspomnienia, zwłaszcza gdy odnawia znajomość ze swoją dawną miłością Raphaëlem (Bastien Bouillon).
Debiut Francuzki Amélie Bonnin to oryginalne połączenie filmu muzycznego, kina kulinarnego z ciepłym, rodzinnym komediodramatem. Film jest rozwinięciem krótkiego metrażu z 2021 roku, za który Bonnin nagrodzona została Cezarem. „Przepis na szczęście” zapisał się w historii festiwalu w Cannes, gdyż po raz pierwszy film debiutującej reżyserki wybrano na otwarcie tej prestiżowej imprezy. czytaj więcej
Z okazji Walentynek zapraszamy na warsztaty inspirowane filmem „Piernikowe serce” – opowieścią o miłości, pamięci i uczuciach, które potrafią przetrwać próbę czasu. Akcja filmu, nagrywanego w Toruniu – mieście piernika – staje się dla nas punktem wyjścia do stworzenia własnych, symbolicznych „piernikowych serc”.
Podczas spotkania stworzymy naszyjniki bądź breloki (wedle uznania) w kształcie serc, które wypełnimy żywicą UV zamykając w niej kolor, detale i znaczenie.
Każdy Uczestnik zaprojektuje swój unikalny, spersonalizowany brelok – z możliwością dodania imienia, daty czy krótkiego hasła, wydrukowanego na etykieciarce i zatopionego w żywicy. Masz jakieś szczególne symboliczne elementy, które przypominają Ci o Twojej Miłości – np. kwiatek, zdjęcie, kamyczek czy muszelkę? Weź je ze sobą i zatop w żywicy, a zatrzymasz to wspomnienie jak kadr z dobrego filmu.
Warsztaty są odpowiednie zarówno dla początkujących, jak i dla osób, które już miały kontakt z rękodziełem. Zapraszamy pary, rodziny i pojedyncze osoby do stworzenia małej, osobistej pamiątki lub prezentu prosto z serca. Gwarantujemy twórczą atmosferę, zapach walentynek i satysfakcję z własnoręcznie wykonanej pracy:)
Warsztaty skierowane są do osób od 9 r.ż.
Czas trwania: ok. 60 minut
Miejsce: sala audiowizualna w budynku B
Liczba miejsc: 15
Prowadzenie: Magdalena Grabowska
Współorganizatorem wydarzenia jest Województwo Kujawsko-Pomorskie.
Wydarzenie jest współfinansowane z Funduszu Filmowego Kujawy Pomorze w związku z Rokiem Ludzi Filmu z Kujaw i Pomorza. czytaj więcej
Podczas spotkania stworzymy naszyjniki bądź breloki (wedle uznania) w kształcie serc, które wypełnimy żywicą UV zamykając w niej kolor, detale i znaczenie.
Każdy Uczestnik zaprojektuje swój unikalny, spersonalizowany brelok – z możliwością dodania imienia, daty czy krótkiego hasła, wydrukowanego na etykieciarce i zatopionego w żywicy. Masz jakieś szczególne symboliczne elementy, które przypominają Ci o Twojej Miłości – np. kwiatek, zdjęcie, kamyczek czy muszelkę? Weź je ze sobą i zatop w żywicy, a zatrzymasz to wspomnienie jak kadr z dobrego filmu.
Warsztaty są odpowiednie zarówno dla początkujących, jak i dla osób, które już miały kontakt z rękodziełem. Zapraszamy pary, rodziny i pojedyncze osoby do stworzenia małej, osobistej pamiątki lub prezentu prosto z serca. Gwarantujemy twórczą atmosferę, zapach walentynek i satysfakcję z własnoręcznie wykonanej pracy:)
Warsztaty skierowane są do osób od 9 r.ż.
Czas trwania: ok. 60 minut
Miejsce: sala audiowizualna w budynku B
Liczba miejsc: 15
Prowadzenie: Magdalena Grabowska
Współorganizatorem wydarzenia jest Województwo Kujawsko-Pomorskie.
Wydarzenie jest współfinansowane z Funduszu Filmowego Kujawy Pomorze w związku z Rokiem Ludzi Filmu z Kujaw i Pomorza. czytaj więcej
Dramat | Komedia | 114 min
Nagrodzone w Cannes, niezwykle inteligentne kino o związkach i przewrotny hołd oddany klasycznym hollywoodzkim komediom romantycznym. Bohaterami świetnie napisanego filmu Jonása Trueby są Ale i Alex – para z czternastoletnim stażem, która chce zorganizować imprezę celebrującą koniec ich związku, bo według nich lepiej jest świętować rozstania zwiastujące nowe początki niż banalne śluby, które i tak prędzej czy później przyniosą koniec…
Dzięki niezwykłej ekranowej chemii Itsaso Arany i Vito Sanza dostajemy czuły portret portret ludzi wciąż w sobie zakochanych, ale z każdym dniem oddalających się od siebie. Czy rzeczywiście rozstanie to najlepszy pomysł?
Po seansie odbędzie się dyskusja z prof. Marcinem Jaranowskim. czytaj więcej
Dzięki niezwykłej ekranowej chemii Itsaso Arany i Vito Sanza dostajemy czuły portret portret ludzi wciąż w sobie zakochanych, ale z każdym dniem oddalających się od siebie. Czy rzeczywiście rozstanie to najlepszy pomysł?
Po seansie odbędzie się dyskusja z prof. Marcinem Jaranowskim. czytaj więcej