Panny z Wilka
Dramat obyczajowy | 116 min
Nostalgiczna opowieść o czasie i miejscu stanowi jeden z najpiękniejszych wizualnie i muzycznie filmów Andrzeja Wajdy. Do zamieszkiwanego przez pięć sióstr dworku przybywa po kilkunastu latach nieobecności Wiktor Ruben, pogrążony w kryzysie po śmierci przyjaciela. Próby odnalezienia w Wilku sensu życia nie przynoszą spełnienia. Wizyta mężczyzny zakłóca rytm życia wciąż podkochujących się w nim dojrzałych już kobiet. Nie sposób odbudować dawnych relacji, zwłaszcza że niektóre z nich są raczej wyobrażeniem. Ten jeden z najbardziej melancholijnych filmów Wajdy, będący wzorcową adaptacją prozy Jarosława Iwaszkiewicza, uzyskał nominację do Oscara za najlepszy film obcojęzyczny.
„Może właśnie na tym polega siła tkwiąca w tych kobietach, że mają swoją indywidualność, że dojrzewają w spokoju, że się określają, że nie ma w nich bylejakości, nie ma tego poczucia, które mają ludzie mieszkający w mieście: jestem jednym z miliona, mogę się zagubić, mogę za nic nie odpowiadać. Człowiek, który mieszka na wsi, który mieszka w takim domu jak w »Pannach z Wilka«, musi w jakiś sposób świecić przykładem, jest stale na cenzurowanym, musi być odpowiedzialnym wobec siebie i innych. I dlatego to wszystko, co te kobiety robią – że czasem coś usmażą, jakieś porzeczki, maliny jakieś dają z kremem, te kwiatki ułożą, coś czasem zagrają na fortepianie, coś przeczytają po francusku dzieciom z jakiejś książki, która jest w domu – to wszystko jest ważne. Bo to właśnie jest coś, do czego tęsknimy, czego potrzebujemy, gdy tymczasem cała ta bezinteresowność zniknęła już pod brutalnym uderzeniem dzisiejszego życia”.
A. Wajda, „O filmowaniu prozy Iwaszkiewicza”, 1979 za: „Wajda mówi o sobie”, oprac. W. Wertenstein, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991 [2000], s. 233-235.
żródło: https://wajda.pl/film
czytaj więcej
„Może właśnie na tym polega siła tkwiąca w tych kobietach, że mają swoją indywidualność, że dojrzewają w spokoju, że się określają, że nie ma w nich bylejakości, nie ma tego poczucia, które mają ludzie mieszkający w mieście: jestem jednym z miliona, mogę się zagubić, mogę za nic nie odpowiadać. Człowiek, który mieszka na wsi, który mieszka w takim domu jak w »Pannach z Wilka«, musi w jakiś sposób świecić przykładem, jest stale na cenzurowanym, musi być odpowiedzialnym wobec siebie i innych. I dlatego to wszystko, co te kobiety robią – że czasem coś usmażą, jakieś porzeczki, maliny jakieś dają z kremem, te kwiatki ułożą, coś czasem zagrają na fortepianie, coś przeczytają po francusku dzieciom z jakiejś książki, która jest w domu – to wszystko jest ważne. Bo to właśnie jest coś, do czego tęsknimy, czego potrzebujemy, gdy tymczasem cała ta bezinteresowność zniknęła już pod brutalnym uderzeniem dzisiejszego życia”.
A. Wajda, „O filmowaniu prozy Iwaszkiewicza”, 1979 za: „Wajda mówi o sobie”, oprac. W. Wertenstein, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991 [2000], s. 233-235.
żródło: https://wajda.pl/film
Panny z Wilka
Dramat obyczajowy | 116 min
Nostalgiczna opowieść o czasie i miejscu stanowi jeden z najpiękniejszych wizualnie i muzycznie filmów Andrzeja Wajdy. Do zamieszkiwanego przez pięć sióstr dworku przybywa po kilkunastu latach nieobecności Wiktor Ruben, pogrążony w kryzysie po śmierci przyjaciela. Próby odnalezienia w Wilku sensu życia nie przynoszą spełnienia. Wizyta mężczyzny zakłóca rytm życia wciąż podkochujących się w nim dojrzałych już kobiet. Nie sposób odbudować dawnych relacji, zwłaszcza że niektóre z nich są raczej wyobrażeniem. Ten jeden z najbardziej melancholijnych filmów Wajdy, będący wzorcową adaptacją prozy Jarosława Iwaszkiewicza, uzyskał nominację do Oscara za najlepszy film obcojęzyczny.
„Może właśnie na tym polega siła tkwiąca w tych kobietach, że mają swoją indywidualność, że dojrzewają w spokoju, że się określają, że nie ma w nich bylejakości, nie ma tego poczucia, które mają ludzie mieszkający w mieście: jestem jednym z miliona, mogę się zagubić, mogę za nic nie odpowiadać. Człowiek, który mieszka na wsi, który mieszka w takim domu jak w »Pannach z Wilka«, musi w jakiś sposób świecić przykładem, jest stale na cenzurowanym, musi być odpowiedzialnym wobec siebie i innych. I dlatego to wszystko, co te kobiety robią – że czasem coś usmażą, jakieś porzeczki, maliny jakieś dają z kremem, te kwiatki ułożą, coś czasem zagrają na fortepianie, coś przeczytają po francusku dzieciom z jakiejś książki, która jest w domu – to wszystko jest ważne. Bo to właśnie jest coś, do czego tęsknimy, czego potrzebujemy, gdy tymczasem cała ta bezinteresowność zniknęła już pod brutalnym uderzeniem dzisiejszego życia”.
A. Wajda, „O filmowaniu prozy Iwaszkiewicza”, 1979 za: „Wajda mówi o sobie”, oprac. W. Wertenstein, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991 [2000], s. 233-235.
żródło: https://wajda.pl/film
czytaj więcej
„Może właśnie na tym polega siła tkwiąca w tych kobietach, że mają swoją indywidualność, że dojrzewają w spokoju, że się określają, że nie ma w nich bylejakości, nie ma tego poczucia, które mają ludzie mieszkający w mieście: jestem jednym z miliona, mogę się zagubić, mogę za nic nie odpowiadać. Człowiek, który mieszka na wsi, który mieszka w takim domu jak w »Pannach z Wilka«, musi w jakiś sposób świecić przykładem, jest stale na cenzurowanym, musi być odpowiedzialnym wobec siebie i innych. I dlatego to wszystko, co te kobiety robią – że czasem coś usmażą, jakieś porzeczki, maliny jakieś dają z kremem, te kwiatki ułożą, coś czasem zagrają na fortepianie, coś przeczytają po francusku dzieciom z jakiejś książki, która jest w domu – to wszystko jest ważne. Bo to właśnie jest coś, do czego tęsknimy, czego potrzebujemy, gdy tymczasem cała ta bezinteresowność zniknęła już pod brutalnym uderzeniem dzisiejszego życia”.
A. Wajda, „O filmowaniu prozy Iwaszkiewicza”, 1979 za: „Wajda mówi o sobie”, oprac. W. Wertenstein, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991 [2000], s. 233-235.
żródło: https://wajda.pl/film