Poniedziałek 04/05/2026
Kiedy: 06.03–17.05.2026
ROZWARSTWIENIA /NIE/WIDZIANEGO to wystawa zbiorowa poświęcona współczesnym formom abstrakcji, rozumianej nie jako zamknięty styl, lecz jako otwarte pole refleksji nad sposobami widzenia, doświadczania i konstruowania rzeczywistości. Projekt powstał w związku z obchodami osiemdziesięciolecia Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, jednak jego perspektywa wykracza poza wymiar jubileuszowy, koncentrując się na uniwersalnych problemach percepcji i języka obrazu.
Punktem wyjścia dla ekspozycji stały się pojęcia obecne w twórczości Stefana Kappa: przestrzeń, materia, geometria i kolor, potraktowane nie jako estetyczne odniesienia, lecz jako narzędzia myślenia o obrazie i jego relacji z postrzeganiem. Wystawa została zaprojektowana jako trójdzielna struktura obejmująca wątki Powierzchni i materii, Geometrii i barw natury oraz Przestrzeni, w których sztuka nieprzedstawiająca ujawnia się jako proces negocjowania granic między tym, co widzialne i niewidzialne, materialne i wyobrażone, racjonalne i intuicyjne.
ROZWARSTWIENIA /NIE/WIDZIANEGO nie proponują jednej definicji abstrakcji, lecz zapraszają do jej doświadczenia jako dynamicznego pola napięć – między powierzchnią a głębią, strukturą a przypadkiem, porządkiem a niepewnością. W tym sensie wystawa staje się refleksją nad samym aktem widzenia: jego kulturowymi uwarunkowaniami, zmysłową naturą oraz symbolicznym potencjałem.
Artyści / Artystki:Katarzyna Adaszewska, Tomasz Barczyk, Piotr Czyż, Agata Dworzak-Subocz, Piotr Gojowy, Elżbieta Jabłońska, Jakub Jaszewski, Andrzej Kałucki, Anna Kola, Ireneusz Kopacz, Stanisław Kośmiński, Katarzyna Łyszkowska, Zdzisław Mackiewicz, Alicja Majewska, Michał Rygielski, Martyna Rzepecka, Aleksandra Sojak-Borodo, Iwona Szpak-Pawłowska, Jakub Wawrzak, Maciej Wierzbicki, Anna Wójcicka, Anna Wysocka, Piotr Zaporowicz czytaj więcej
ROZWARSTWIENIA /NIE/WIDZIANEGO to wystawa zbiorowa poświęcona współczesnym formom abstrakcji, rozumianej nie jako zamknięty styl, lecz jako otwarte pole refleksji nad sposobami widzenia, doświadczania i konstruowania rzeczywistości. Projekt powstał w związku z obchodami osiemdziesięciolecia Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, jednak jego perspektywa wykracza poza wymiar jubileuszowy, koncentrując się na uniwersalnych problemach percepcji i języka obrazu.
Punktem wyjścia dla ekspozycji stały się pojęcia obecne w twórczości Stefana Kappa: przestrzeń, materia, geometria i kolor, potraktowane nie jako estetyczne odniesienia, lecz jako narzędzia myślenia o obrazie i jego relacji z postrzeganiem. Wystawa została zaprojektowana jako trójdzielna struktura obejmująca wątki Powierzchni i materii, Geometrii i barw natury oraz Przestrzeni, w których sztuka nieprzedstawiająca ujawnia się jako proces negocjowania granic między tym, co widzialne i niewidzialne, materialne i wyobrażone, racjonalne i intuicyjne.
ROZWARSTWIENIA /NIE/WIDZIANEGO nie proponują jednej definicji abstrakcji, lecz zapraszają do jej doświadczenia jako dynamicznego pola napięć – między powierzchnią a głębią, strukturą a przypadkiem, porządkiem a niepewnością. W tym sensie wystawa staje się refleksją nad samym aktem widzenia: jego kulturowymi uwarunkowaniami, zmysłową naturą oraz symbolicznym potencjałem.
Artyści / Artystki:Katarzyna Adaszewska, Tomasz Barczyk, Piotr Czyż, Agata Dworzak-Subocz, Piotr Gojowy, Elżbieta Jabłońska, Jakub Jaszewski, Andrzej Kałucki, Anna Kola, Ireneusz Kopacz, Stanisław Kośmiński, Katarzyna Łyszkowska, Zdzisław Mackiewicz, Alicja Majewska, Michał Rygielski, Martyna Rzepecka, Aleksandra Sojak-Borodo, Iwona Szpak-Pawłowska, Jakub Wawrzak, Maciej Wierzbicki, Anna Wójcicka, Anna Wysocka, Piotr Zaporowicz czytaj więcej
Kiedy: 24.04–06.09.2026
Kuratorki: Paulina Brzuskiewicz-Kuhn, Natalia Cieślak Współpraca kuratorska: Aleksandra Wantuch Produkcja: Wojciech Ruminski Aranżacja oświetlenia: Mikołaj Makiłła Identyfikacja graficzna: Katarzyna Ostrowska
Szeroko rozumiana metafora konsumpcji oraz przypisana jej charakterystyczna estetyka – oparta na języku reklamy oraz wizerunkach ikon kultury masowej czy obiektów budzących powszechną chęć ich posiadania – obecne są w polu sztuki już od co najmniej kilku dekad. Znajdowały odzwierciedlenie w wielu nurtach i strategiach artystycznych: od pop-artu po sztukę krytyczną. Choć posługiwano się nimi w różnych kontekstach, zawsze unaoczniały to, jak ważną część naszego życia stanowią pragnienia. Owe marzenia, dążenia czy żądze mogą być energią twórczej ewolucji i rozwoju, siłą napędową zmian, jak i wyrazem niewinnej, niemal dziecięcej fascynacji określonym obiektem. Z drugiej strony – napędzane mechanizmem ciągłego nienasycenia – prowadzą także do frustracji, poczucia przymusu, wykluczenia i braku.
Odniesienia do kultury konsumpcyjnej pozwalają artystkom i artystom podejmować krytyczną refleksję nad materializmem czy hedonizmem – wszechobecnymi i wpisanymi w ludzką naturę. Dają również możliwość podjęcia z odbiorcami intelektualnej gry, która w szerszej perspektywie pozwala zdefiniować i opisać zmieniającą się na przestrzeni lat rzeczywistość. Skłaniają też do skoncentrowania uwagi na społecznie istotnych problemach, uzmysławiając m.in., że wytwarzanie dóbr ma swoje ciemne strony, związane chociażby z nadmierną eksploatacją zasobów naturalnych czy uwikłaniem w polityczne rozgrywki. System ekonomiczny, w którym żyjemy, wiąże się jednak nie tylko z konsumpcją rzeczy namacalnych. Pod wpływem kultury masowej również wizerunek stał się towarem. Łatwo to dostrzec, gdy przyjrzymy się reprezentacjom kobiet, stereotypowo postrzeganych jako dostarczycielki przyjemności.
Im bardziej rzeczywistość przesycona jest obrazami niosącymi obietnicę satysfakcji, tym intensywniejszy powinien być namysł nad tym, czy to, czego pragniemy, realnie poprawia nasz dobrostan. Wystawa „Słodkiego, miłego życia” stawia więc w tym kontekście szereg pytań. W jaki sposób konsumpcja definiuje poczucie szczęścia? Co na przestrzeni dekad pobudzało masową wyobraźnię i stanowiło przedmiot pożądania? Czy zrodzone kiedyś apetyty zostały w satysfakcjonujący sposób zaspokojone? Czy utrwalone ikony popkultury są w stanie zdefiniować rzeczywistość na nowo? czytaj więcej
Kuratorki: Paulina Brzuskiewicz-Kuhn, Natalia Cieślak Współpraca kuratorska: Aleksandra Wantuch Produkcja: Wojciech Ruminski Aranżacja oświetlenia: Mikołaj Makiłła Identyfikacja graficzna: Katarzyna Ostrowska
Szeroko rozumiana metafora konsumpcji oraz przypisana jej charakterystyczna estetyka – oparta na języku reklamy oraz wizerunkach ikon kultury masowej czy obiektów budzących powszechną chęć ich posiadania – obecne są w polu sztuki już od co najmniej kilku dekad. Znajdowały odzwierciedlenie w wielu nurtach i strategiach artystycznych: od pop-artu po sztukę krytyczną. Choć posługiwano się nimi w różnych kontekstach, zawsze unaoczniały to, jak ważną część naszego życia stanowią pragnienia. Owe marzenia, dążenia czy żądze mogą być energią twórczej ewolucji i rozwoju, siłą napędową zmian, jak i wyrazem niewinnej, niemal dziecięcej fascynacji określonym obiektem. Z drugiej strony – napędzane mechanizmem ciągłego nienasycenia – prowadzą także do frustracji, poczucia przymusu, wykluczenia i braku.
Odniesienia do kultury konsumpcyjnej pozwalają artystkom i artystom podejmować krytyczną refleksję nad materializmem czy hedonizmem – wszechobecnymi i wpisanymi w ludzką naturę. Dają również możliwość podjęcia z odbiorcami intelektualnej gry, która w szerszej perspektywie pozwala zdefiniować i opisać zmieniającą się na przestrzeni lat rzeczywistość. Skłaniają też do skoncentrowania uwagi na społecznie istotnych problemach, uzmysławiając m.in., że wytwarzanie dóbr ma swoje ciemne strony, związane chociażby z nadmierną eksploatacją zasobów naturalnych czy uwikłaniem w polityczne rozgrywki. System ekonomiczny, w którym żyjemy, wiąże się jednak nie tylko z konsumpcją rzeczy namacalnych. Pod wpływem kultury masowej również wizerunek stał się towarem. Łatwo to dostrzec, gdy przyjrzymy się reprezentacjom kobiet, stereotypowo postrzeganych jako dostarczycielki przyjemności.
Im bardziej rzeczywistość przesycona jest obrazami niosącymi obietnicę satysfakcji, tym intensywniejszy powinien być namysł nad tym, czy to, czego pragniemy, realnie poprawia nasz dobrostan. Wystawa „Słodkiego, miłego życia” stawia więc w tym kontekście szereg pytań. W jaki sposób konsumpcja definiuje poczucie szczęścia? Co na przestrzeni dekad pobudzało masową wyobraźnię i stanowiło przedmiot pożądania? Czy zrodzone kiedyś apetyty zostały w satysfakcjonujący sposób zaspokojone? Czy utrwalone ikony popkultury są w stanie zdefiniować rzeczywistość na nowo? czytaj więcej